PARAFOTOMANIA

Skanuję jakieś stare "dagerotypy" i zastanawiam się jak dziś moga być odczytywane takie tekst z grudnia 1981

Optymistyczna wiadomość ze strony http://fotoreporterzy.net/

napisałem o tym TU

Prawdziwy obraz kryzysu w fotografaii wygląda tak:

(AP Photo/Christophe Ena)

 Chyba, że ci panowie (bo pani jest tam tylko jedna) po prostu kręcą filmiki:-)))

Ostatnio zamieszczam na blogu trochę tzw. materiałów ekskluzywnych.  Ich ekskluzywność polega na tym, że albo jako fotograf jestem jedynym dziennikarzem zainteresowanym wydarzeniem,  albo pomimo powstania materiału nikt inny oprócz mnie i wysyłającego na temat fotoedytora nie zainteresował się sprawą.

Dziś publikuję fotografie ekskluzywne, bo pomimo ich powstania, pomimo napisania tekstu przez Wojtka  Karpieszuka nie ukazały się nawet w Internecie.

Fotografie przedstawiają osoby z autyzmem i ich opiekunów  z  Ośrodeka Integracji Kryzysowej przy ul. Białostockiej na warszawskiej Pradze. Spędziłem z nimi kilka godzin i z tego co wiem bardzo czekali na swoje zdjęcia w gazecie. Może ta publikacja na blogu bedzie pewną rekompensatą.

fot.jg

Pozwalam sobie przytoczyć za stroną  http://fotoreporterzy.net

"Przez całą pierwszą połowę wczorajszego /28.02.2009/ meczu “przyjaźni” Lechia Gdańsk - Śląsk Wrocław kibice rzucali kawałami lodu w fotoreporterów i inne osoby znajdujące sie na płycie boiska. Rzucali żeby trafić - co udało im się dopiero podczas drugiej połowy meczu.

Pod sektor z którego leciały kawałki lodu ochrona podeszła dopiero po tym jak trafiona w głowę fotoreporterka padła na murawę.

Dotychczas chodząc na mecze przy ulicy Traugutta liczyliśmy się tylko z chamstwem niektórych pracowników ochrony i dezorganizowaniem naszej pracy, nie spodziewaliśmy się jednak że ktoś z nas może oberwać w baniak. I oczywiście można powiedzieć że klub nie upilnuje wszystkich kibiców, i że narażanie zdrowia jest wpisane w nasz zawód, ale przemilczanie sprawy i brak reakcji ze strony władz Lechii można traktować jako przyzwolenie na chuligańskie zachowania w przyszłości.

Zapewne gdyby trafiono sędziego lub któregoś z piłkarzy afera byłaby na całą Polskę, przeglądano by zapis z monitoringu. Ale ponieważ oberwał “tylko” fotoreporter najprawdopodobniej nie doczekamy się żadnej reakcji.

Nawet dziennikarze miejscowych /trójmiejskich/ gazet nie uważają tej sprawy za istotną."

fot. Dominik Sadowski / Gazeta Wyborcza

Dwie godziny fotografowania, i dwie godziny opracowywania dziesięciu panoram. W sumie cztery godziny pracy. Pierwsza godzina była najcięższa, praca w zatłoczonym autobusie , pełnym dziennikarzy, kamer i panów w garniturach należących do rządowej delegacji Ukrainy. Autobus jeździł po roboczych, wyboistych  i  błotnych  drogach budowanego stadionu narodowego. Potem było jeszcze gorzej . Spacer po kostki w błocie przy padającym deszczu ze śniegiem.
Ekskluzywność - bo nie wyjątkowość  tego tematu polega na tym, że fotografie z tej imprezy można zobaczyć tylko na moim blogu.

 a tak wyglądały buty kolegi fotografa po wycieczce.

Sensacyjna konferencja prasowa odbyła się dziś w budynku przy ul. Marszałkowskiej 77/79 w Warszawie .
Jako znany miłośnik fotografii konferencyjnej chciał bym się podzielić refleksjami i przemyśleniami na temat tego wydarzenia ale wolę się zastosować do rad bardzo ważnej osoby, które brzmiały tak:

„ty guma przestań myśleć bo myślenie ci szkodzi”

 

Fotoreporter gazetowy to taka instytucja która specjalizuje się w robieniu zdjęć  we wszystkich możliwych miejscach . Może to być Sejm , przystanek autobusowy , park , konferencja premiera, mecz siatkówki czy derby stolicy w piłce kopanej. Jego praca ma charakter usługowy, choć te usługi wymagają bardzo wnikliwej analizy przedmiotu fotografowanego zdarzenia . Trzeba wiedzieć kto jest kim , po co się jest w miejscu do którego wysłał nas fotoedytor.

Niebywale pomocni w tej pracy są dziennikarze piszący , bo fotoedytor tak naprawdę pełni rolę „przekaziora „ czyli jednego z elementu „głuchego telefonu”. Dziennikarze piszący  znają nieprzeniknione myśli redaktorów i osób prowadzących codzienne wydania. Wiedzą doskonale co tak naprawdę może być potrzebne w edycji  konkretnej kolumny gazety.

Kiedyś pytałem się dziennikarza politycznego czy wie jaki jest podstawowy skład zespołu piłki ręcznej klubu Warszawianka - a on zapytał czy wiem kto siedzi w pierwszych ławach w Sejmie – wiedziałem:-).

My fotografowie musimy być  wyspecjalizowani we wszystkim a nie tylko w polityce, sporcie czy kulturze.

Gdy dostajemy informację wyglądającą tak:

„o godz. 10. w gmachu Ministerstwa Sprawiedliwości (Koszykowa róg Alej Ujazdowskich) odbędzie się uroczyste przejęcie przez Muzeum Powstania Warszawskiego piwnic dawnego ubeckiego więzienia śledczego. Koniecznie FOTO (niech fotograf przyjdzie kilka minut wcześniej, bo BOR będzie sprawdzać przy wejściu).”

to doskonale wiemy , że BOR-u tam nie będzie , że przepustki wydawane są w recepcji po prawej stronie .

Wiemy też ,że będzie minister Czuma i dyr. Muzeum Powstania . Wiemy też co nadaje się do sfotografowania  a co nie. Nie wiemy tylko tego co tli się w głowie dziennikarza i siedzących w redakcjach redaktorów, których wyobrażenia o rzeczywistości rysowane są z pozycji budynku w którym pracują .
Dobra praca dziennikarska to WSPÓLPRACA usługowego fotografa z merytorycznie przygotowanym i świadomym celów dziennikarzem piszącym. Tak pracują ekipy telewizyjne  i  zgrane  teamy gazetowe .
Efektem mojej wizyty w  katowni na Koszykowej są te fotki.