Na drodze fotoreportera, co jakiś czas stają dziennikarze zajmujący się pisaniem. Zawsze powtarzam, że dziennikarstwo zależy od medium, jakiego używamy. Są osoby przywiązane do długopisu lub klawiatury komputera, są też dziennikarze pracujacy aparatem fotograficznym. Ich praca różni się tylko systemem rejestracji informacji , która do nich dociera .
Są oczywiście wyjątki.
W swojej codziennej pracy w Gazecie spotkałem dziennikarzy dobrych, bardzo dobrych i tych którzy nie podlegają kwalifikacji bo ich talent i zaangażowanie w przekazywanie ludziom analiz i informacji z otaczającego nas świata wykraczał ponad przeciętność.
Zaliczam do nich byłą korespondentkę Gazety z Bałkanów Anę Uzelac .
Jej tekst TU dotyczący sytuacji w Serbii po aresztowaniu Karadzica to najlepsza analiza serbskich problemów jaką przeczytałem w ostatnim czasie .
Ana zawsze była wspaniała i cieszę się, że taką pozostała. Ma znakomite wyczucie politycznych turbulencji i wnosi w swoje teksty element osobistych doświadczeń.
Praca z niżą była wielką przyjemnościa na mojej fotoreporterskiej drodze.

A to bardzo znaczący fragment z tekstu Any. 

"Aresztowanie Karadżicia nie przywróci życia zmarłym, nie odbuduje zniszczonych domów i nie sklei rozbitych egzystencji. Ale jednak ma ono wyjątkowe znaczenie. Uczciwość nakazuje, nawet jeśli nadzieja na sukces jest niewielka, powtarzać, że tak nie wolno, że nie można zapomnieć, że ci, którzy w ciszy gabinetów snuli plany, zmieniali granice i skazywali na śmierć ruchem tępego ołówka, którym znaczyli poplamione kawą mapy, muszą odpowiadać za swe czyny. Pewne zbrodnie mają to do siebie, że zaakceptowanie ich niekaralności czyni z nas ich wspólników.

Cieszę się, że Trybunał Haski o tym pamiętał. Że trzech prokuratorów od 13 lat domagało się, by wszyscy zbrodniarze wojenni stanęli przed sądem. Cieszę się, że ich wysiłek się opłacił, że ich determinacja przetrwała zmiany rządów i koniunktury politycznej w Serbii. W swym uporze Trybunał, z którego czasami w prywatnych rozmowach drwili nawet ci, na których wsparcie z założenia powinien liczyć, udzielił nam drogocennej lekcji."

W kwietniu 2000 roku Departament Stanu  USA opublikował w Bośniackiej prasie kolejny list gończy za Slobodanem Miloszewiczem , Ratko Mladiczem  i Radovanem Karadiczem.
W liście jest odezwa mówiącą o tym, że ten kto doprowadzi przed oblicze prawa jednego z trzech przestępców otrzyma nagrodę równo wartą 5mln $.

Nie wiem czy amerykanie wypłacili komuś te pieniądze, ale wiem że to nie społeczność międzynarodowa ujęła dwóch „panów” z listu gończego. Karadic przez parę lat przechadzał się swobodnie po ulicach Belgradu. 
Być może to samo robi odpowiedzialny bezpośrednio za Srebrenicę Mladicz.  Mam jednak nadzieję, że już niedługo.

fot.jg 

jg 

W Serbii aresztowano ściganego za zbrodnie wojenne byłego przywódcę bośniackich Serbów Radovana Karadzicia. Poinformowała o tym w specjalnym oświadczeniu kancelaria prezydenta Serbii, Borisa Tadicia.

więcej informacii TU

 To są ofiary Radovana Karadźića

fot.jg

Szyickie święto Ashoura obchodzone w Libanie i w większości krajów arabskich stanowi wspomnienie śmierci imama szyitów Husajna ibn Alego podczas Bitwy o Karbalę .
Fotografie z tego święta zawsze mnie szokują.

(AP Photo/Ahmad Omar)

Przypomniał mi się mój wyjazd do Sarajewa związany z wizytą Jana Pawła II w Bośni i praca nad reportażem o muzułmańskim święcie Kurban Bajram , podczas którego w rytualny sposób uśmierca się setki tysięcy baranów. Kurban Bajram został ustanowiony przez proroka Mahometa na pamiątkę ofiary Abrahama. W Sarajewie wyglądało to tak:

fot.JG

fot.JG

fot.JG

fot.JG

fot.JG

Wczoraj w budynku radiowej Trójki spotkałem się z przyjaciółmi z Polskiej Akcji Humanitarnej. PAH obchodzi piętnastą rocznicę powstania, związaną z wysłaniem konwoju z pomocą do oblężonego przez Serbów Sarajewa. Miałem to szczęście ,że razem z Janką Ochojską i kilkoma znakomitymi dziennikarzami w tym z Wojtkiem Tochmanem wsiedliśmy do autokaru i razem z konwojem ruszyliśmy do Sarajewa. Było to w Święta Bożego Narodzenia 1992r.
W Sarajewie na przełomie roku 92 i 93 zrobiłem kilkanaście może kilkadziesiąt filmów 36 klatkowych. Potem już w kraju powstała z tego wystawa wypełniająca salę Dużej Galerii ZPAF. Niestety negatywy kolorowe wywołane były zaraz po opuszczeniu Sarajewa w małym laboratorium w Splicie – dziś nie ma już na nich nic. Podczas chemicznego procesu wywoływania negatywy nie zostały odpowiednio utrwalone.
W archiwum Gazety uchowało się pięć fotografii w zapisie cyfrowym. Do wczoraj myślałem, że całą resztę mam tylko w swojej głowie. Okazało się, że Janka Ochojska ma w swoich magazynach sporą ilość odbitek z wystawy a na dodatek są one przechowywane w dobrych warunkach
CO ZA ULGA !!!

18.12.2007 godz 19.00 Janka Ochojska i Tadeusz Mazowiecki

Fot.JG

W Sarajewie 92 roku poznałem człowieka który na starym rynku miał małą fabryczkę broni, na zdjęciu niżej (to jedno z pięciu jakie się zachowało )pokazuje jak działa zapalnik robionego domową metodą granatu.

fot. JG

Tego człowieka szukałem potem przez kilka lat podczas pracy w Bośni, w końcu znalazłem go prawie w tym samym miejscu w którym w 92 roku chciał mi dać naładowany pistolet żebym-" czuł się bezpiecznie".
Do dziś nie wiem jak się nazywa……. Ale wiem, że na starej Sarajewskiej Czarsziji zawsze go znajdę.

Fot.JG