PARAFOTOMANIA

W uzupełnieniu tekstu Tomka Urzykowskiego (dzisiejsza Stołeczna), przedstawiam świeżutką fotke sprzed 1.5 godziny.

fot.jg

Niżej umieściłem przedostatni rozdział albumu "Wilanów Górą ". Teksty do albumu napisał Maciej Steppa a grafike zrobił Grzegorz Laszuk. Fotografie mojego autorstwa to wynik dziesięcioletniego latania w Wilanowie.

Osie architektoniczne Wilanowa miały kiedyś wyznaczać urbanistyczną harmonię i najważniejsze punkty krajobrazu. Choć tak naprawdę w czasach kiedy powstawały, nikt nie mógł ich zobaczyć z góry.
Na stronie dziewiątej albumu jest unikalne zdjęcie osi. Wykonał je znawca fotografii lotniczej Marek Ostrowski z samolotu. Na fotografii widać jak jedną linia połączona jest wschodnia neogotycka wieża z pałacem i dwoma osiami przedpola.

Na dwuch ostatnich stronach tego rozdziału widać park i pałac w Natolinie, to także część Wilanowa. W SPACEROWNIKU. URSYNÓW dodatek do Gazety Stołecznej nr 144, wydanie waw z dnia 22/06/2006 , str. 6 DARIUSZ BARTOSZEWICZ http://dariuszbartoszewicz.blox.pl/html pisał tak-

"Klasycystyczny pałac wg projektu Szymona Bogumiła Zuga zbudował w 1780 r. ks. August Czartoryski. Rezydencja została zdewastowana po wybuchu insurekcji kościuszkowskiej. Nowy właściciel Stanisław Kostka Potocki zainteresował się nią dopiero "po ślubie jego syna Aleksandra z Anną Tyszkiewiczową w 1805 r., gdy młodzi Potoccy zamieszkiwali u teściów w Wilanowie i gdzie przyszedł na świat ich pierwszy syn August. Wtedy to Stanisław August wraz z żoną postanowili przeznaczyć Bażantarnię na letnią siedzibę Aleksandrostwa Potockich. Niebawem zmieniono również jej nazwę na Natolin na cześć urodzonej w 1807 r. ich córki Natalii" - pisał dr Wojciech Fijałkowski, wieloletni dyrektor Pałacu w Wilanowie."

W ramach jesiennych remanentów, przeglądając niezliczoną ilość plików na komputerze trafiłem na już trochę zapomniany choć bliski mojemu sercu pomysł na album o Wilanowie. Pomysłodawcą był Maciej Steppa, on też wymyślił tytuł "WILANÓW GÓRĄ". Grafikiem był wspaniały Grzegorz Laszuk. Maciek to człowiek tysiąca pomysłów, Grzegorz – grafik perfekcjonista o duszy artysty. Album powstał z fotografii gromadzonych przez 10 lat i oprócz czterech zdjęć wszystkie pozostałe zrobione są z paralotni. O jednym z nich napiszę w osobnym wpisie.

Po niżej, jak ktoś chce jest do przeczytania moja mała historia Wilanowa, znajduje się na ostatniej stronie naszego albumu.

to jest okładka

Do Wilanowa pojechałem autobusem razem z moją klasą, jako uczeń szkoły podstawowej nr. 17, w Warszawie, na Saskiej Kępie. Wtedy też po raz pierwszy usłyszałem historię króla Jana, obejrzałem jego rezydencję, dowiedziałem się o istnieniu niezwykłych arrasów i tureckich zdobyczy.

Wszystko to brzmiało jak kolejna bajka o dzielnym królu, a wycieczka do Wilanowa nie była dla mnie wtedy niczym więcej niż lekcją historii, która wówczas nie interesowała jakoś szczególnie. Zapamiętałem jedynie piękny park i jezioro, mostek nad uroczą rzeczką, przedziwną chińską pagodę, jak ją wtedy sobie nazwałem, starannie uporządkowane kwietniki i tuje jakoś dziwacznie poprzycinane. Największe wrażenie zrobiły na mnie rzeźby w alejkach parku, okazałe, stare drzewa i niezwykły urok tej przyrody.

Do Wilanowa nie wróciłem przez następne kilkanaście lat, a wspaniała królewska rezydencja kojarzyła mi się po prostu z muzeum, w którym w filcowych kapciach można obejrzeć jedynie kopie zamkniętych gdzieś w magazynach cennych eksponatów.

Pod koniec lat dziewięćdziesiątych moją wielką pasją stało się paralotniarstwo. Początkowo byłem zafascynowany lataniem swobodnym, czyli bez silnika, ale z czasem musiałem jednak znaleźć także możliwość startowania i unoszenia się w górę z płaskich nizinnych terenów Mazowsza. W tym czasie znaleźli się różni eksperymentatorzy i zapaleńcy, którzy wymyślili plecakowy napęd spalinowy do paralotni. Okazało się więc, że możliwe jest latanie na nizinach z motorem na plecach, a startować i lądować można nawet na przydrożnych łąkach.

Niespodziewanie takim „lotniskiem” dla paralotniarzy stały się przedpola Wilanowa. W gronie przyjaciół najpierw trzech potem kilkunastu zaczęliśmy codzienne testowanie sprzętu i możliwości lotniczych jakie dawała nam paralotnia z napędem. Zawsze zabierałem też ze sobą aparat fotograficzny, najpierw Oliumpus MIu II potem Canon D – 10.

Pamiętam, że już pierwsze loty na wysokościach od 50- do 300m odsłoniły przede mną obraz ziemi, pól, łąk, lasów małych rzeczek ,jezior i WILANOWA jakiego nigdy nie widziałem i nie domyślałem się nawet. Niesamowicie harmonijny, uporządkowany, rządzący się swoją naturalną logiką. Piękny, kolorowy, o każdej porze roku inny krajobraz, w który człowiek wkomponował swoje wyobrażenie o miejscu szczęśliwym. Tak właśnie z góry wygląda Wilanów; oparty swoją wschodnią stroną o Wisłę, zachodnią o Skarpę Ursynowską , południową o rozległe pola uprawne a północną o Warszawę.

Okazało się, że nudna w dzieciństwie lekcja w muzeum dzięki paralotni stała się niezwykłą opowieścią także o historii tego miejsca. Ujrzałem fascynujący obraz znakomicie zaprojektowanej przestrzeni, w której Pałac ze swoim ogrodem jest doskonale wtopionym w całość elementem krajobrazu: jeziora obok lasku Morysin, cmentarza, rzeczki Wilanówki płynącej wprost do Wisły pyszniącej się swoim przepięknymi łachami piasku. Cały ten świat widziany z powietrza zmienia się jak w kalejdoskopie w zależności od pory roku. Tysiące kolorów jesienią, monochromatyczne barwy zimą , wspaniałe purpurowo zielone łąki i park wiosną. A wreszcie błękitne wody jeziora –latem.

Wilanów to nie tylko pałac z parkiem lecz cały niezwykły ekosystem obejmujący Morysin, jezioro, Wisłę, Natolin i jego rolnicze okolice. Widać to doskonale na skrzydle paralotni, wysoko pod chmurami.